شبکه و تجهیزات شبکه
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
IPv6 چیست؟
آدرس IP شناسه ای یکتا برای مشخص شدن یک device در یک شبکه می باشد. یکتا بودن آدرس IP بدین معناست که آدرس IP یک device داخل شبکه ای که در آن قرار دارد فقط به آن سیستم اختصاص دارد . تا زمانی که یک device آدرس IP نداشته باشد نمی تواند با device های دیگر ارتباط برقرار کند .
آدرس های IP به دو دسته تقسیم می شوند . دسته ی اول IPv4 می باشد که اکثر ما با آن برخورد داشته ایم و تا حدودی با آن آشنا هستیم. آدرس IP ورژن 4 یک آدرس 32 بیتی است که به صورت 4 عدد در مبنای ده که با نقطه از هم جدا شده اند، نمایش داده می شود (مانند : 192.168.1.1 ). این ورژن از IP به تعداد 2 به توان 32 آدرس را ارائه می کند. در حال حاضر بیش از 90 درصد آدرس ها در جهان ، IPv4 می باشد.
از آنجایی که استفاده از پروتکل TCP/IP در سال های اخیر بیش از حد انتظار بوده، در آدرس دهی IPv4 ، محدود هستیم و آدرس های IPv4 رو به اتمام است. این یکی از دلایلی است که TCP/IP یک ورژن جدید از آدرس های IP را طراحی کرد که با نام IPv6 شناخته می شود.
بعضی از مزیت هایی که IPv6 دارد :
- هزینه ی کمتر پردازشی : packet های IPv6 باز طراحی شده اند تا header های ساده تری را تولید و استفاده کنند که این موضوع فرایند پردازش packet ها توسط سیستم های فرستنده و گیرنده را بهبود می دهد.
- آدرس های IP بیشتر : IPv6 از ساختار آدرس دهی 128 بیتی استفاده می کند در حالی که IPv4 از ساختار آدرس دهی 32 بیتی استفاده می کند . این تعداد آدرس IP این اطمینان را می دهد که حتی بیشتر از آدرس های مورد نیاز در سال های آینده ، آدرس موجود است.
- Multicasting : در IPv6 از Multicasting به عنوان روش اصلی برقرار کردن ارتباط استفاده می شود. IPv6 بر خلاف IPv4 روش broadcast را ارائه نمی دهد. روش broadcast از پهنای باند شبکه به صورت غیر بهینه و نامناسب استفاده می کند.
- IPSec: پروتکل Inteet Protocol Security)IPSec) در درون IPv4 وجود نداشت اما IPv4 از آن پشتیبانی می کرد در حالی که IPv6 این پروتکل را به صورت built in در درون خود دارد و می تواند تمامی ارتباطات را رمز گذاری (encrypt) کند.
آدرس دهی در IPv6
در IPv6 تغییرات عمده ای نسبت به IPv4 وجود دارد. IPv4 از ساختار آدرس دهی 32 بیتی استفاده می کند در حالی که IPv6 از ساختار آدرس دهی 128 بیتی استفاده می کند. این تغییر می تواند 2 به توان 128 آدرس یکتا را ارائه دهد . این میزان آدرس IP، پیشرفت بسیار زیادی را نسبت به تعداد آدرس IP که IPv4 ارائه می کند(2 به توان 32) دارد.
آدرس IPv6 دیگر از 4 بخش 8 بیتی استفاده نمی کند. آدرس IPv6 به 8 قسمت 16 بیتی که هر قسمت ارقامی در مبنای 16 هستند و با (:) از هم جدا می شوند تقسیم میشود. مانند:
65b3:b834:45a3:0000:0000:762e:0270:5224
در مورد آدرس های IPv6 یک سری نکته هایی وجود دارد که باید آنها را بدانید:
- این آدرس ها نسبت به بزگی حروف حساس نیستند
- صفر های سمت چپ هر بخش را میتوان حذف کرد
- بخش هایی که پشت سر هم صفر هستند را میتوان به صورت (::) خلاصه نویسی کرد (روی هر آدرس فقط یک بار می توان این کار را کرد)
مثال: آدرس loopback در IPv6 به صورت زیر است :
0000:0000:0000:0000:0000:0000:0000:0001
از آنجایی که می توان صفرهای سمت چپ هر بخش را حذف کرد آدرس را بازنویسی می کنیم :
0:0:0:0:0:0:0:1
بعد از حذف کردن صفرهای سمت چپ ، می توانیم صفرهای پشت سر هم را نیز خلاصه نویسی کنیم :
1::
همانطور که اشاره کردیم ، فقط یک بار می توانیم صفرهای پشت سر هم را خلاصه نویسی کنیم ، علت این موضوع این است که اگر چند بار این خلاصه نویسی را روی بخش های مختلف آدرس انجام دهیم ، آدرس اصلی بعد از خلاصه نویسی مشخص نخواهد بود . به مثال زیر توجه کنید:
0000:0000:45a3:0000:0000:0000:0270:5224
در این مثال دو سری صفر های پشت سر هم وجود دارد . اگر هر دو را خلاصه نویسی کنیم به صورت زیر می شود :
45a3::270:5224::
در این حالت مشخص نیست که هر سری چه تعداد صفر پشت سر هم داشته ایم ، پس بهتر است که آن سری که تعداد صفر های بیشتری پشت سر هم دارد را خلاصه نویسی کنید.
0:0:45a3::270:5224
ساختار آدرس دهی در IPv6 به کلی تغییر کرده است ، به طوری که 3 نوع آدرس وجود دارد :
- Unicast: آدرس Unicast برای ارتباطات یک به یک استفاده می شود.
- Multicast: آدرس Multicast برای ارسال data به سیستم های مختلف در یک لحظه استفاده می شود. آدرس های Multicast با پیشوند FF01 شروع می شوند. برای مثال FF01::1 برای ارسال اطلاعات به تمام node ها در شبکه استفاده می شود ، در حالی که FF01::2 برای ارسال اطلاعات به تمام روترهای داخل شبکه استفاده می شود.
- Anycast: آدرس Anycast برای گروهی از سیستم ها که سرویسی را ارائه می کنند استفاده می شود.
توجه کنید که آدرس broadcast در IPv6 وجود ندارد.
آدرس های Unicast خود به سه دسته تقسیم می شود :
- Global unicast: آدرس های Global unicast ، آدرس های public در IPv6 میباشد و قابلیت مسیریابی در اینترنت دارد. این آدرس ها معادل آدرس های public در IPv4 می باشد.
- Site-local unicast: آدرس های Site-local unicast ، آدرس های private هستند و مشابه آدرس های private در IPv4 می باشند و فقط برای ارتباطات داخل شبکه ای استفاده می شوند. این آدرس ها همیشه با پیشوند FEC0 شروع می شوند.
- Link-local unicast: آدرس های Link-local unicast مشابه APIPA در IPv4 هستند و فقط می توانند برای ارتباط با سیستمی که به آن متصل هستند ، استفاده شوند. این آدرس ها با پیشوند FE80 شروع می شود.
نکته دیگری که باید به آن اشاره کنیم ، IPv6 ازClassless Inter-Domain Routing (CIDR) که در سال های اخیر متداول شده اند( برای تغییر بخش net ID روی IPv4 )،استفاده می کند.برای مثال آدرس 2001:0db8:a385::1/48 بدین معناست که 48 بیت اول آدرس تشکیل دهنده ی net ID است.
IPv6 به 3 بخش تقسیم می شود:
- Network ID: معمولا 48 بیت اول آدرس تشکیل دهنده ی net ID آن می باشد. در آدرس های global address ، net ID توسط ISP به سازمان شما اختصاص داده می شود.
- Subnet ID: این بخش از 16 بیت تشکیل شده و با استفاده از آنها می توانید شبکه ی IPv6 خود را به subnet های مختلف تقسیم کنید. برای مثال شبکه ای با net ID 2001:ab34:cd56 /48 می تواند به دو زیرشبکه 2001:ab34:cd56:0001/64 و 2001:ab34:cd56:0002/64 تقسیم شود.
- (Unique Identifier(EUI-64: نیمه ی دوم آدرس (64 بیت آخر) را unique identifier می نامند، این بخش مشابه host ID در IPv4 است (یک سیستم را در شبکه مشخص می کند). این بخش تشکیل می شود از مک آدرس آن سیستم (48 بیت)که به دو قسمت تقسیم شده و عبارت FFFE که میان آن دو قسمت قرار می گیرد.
Auto configuration
یکی از مزیت های IPv6 قابلیت auto configuration است ، که در آن سیستم یک آدرس IPv6 برای خود انتخاب می کند ، سپس با ارسال پیام neighbor solicitation به آن آدرس بررسی میکند که این آدرس در شبکه برای سیستم دیگری استفاده نشده باشد. اگر این آدرس توسط سیستم دیگری استفاده شده باشد ، به پیام جواب می دهد و سیستمی که قصد انتخاب آدرس را داشت متوجه می شود که از آن آدرس نمی تواند استفاده کند. قابل ذکر است احتمال اینکه یک آدرس به دو سیستم اختصاص داده شود خیلی کم است چون مک آدرس سیستم ها در آدرس دهی auto configuration استفاده می شود (مک آدرس یک آدرس یکتا است).
با توجه به تکنولوژی های پیش روی دنیای اطلاعات به ویژه IOT یا اینترنت اشیاء که به واسطه آن میتوان تعداد زیادی از اشیاء که در طول روز با آن ها سر و کار داریم (مانند سیستم های گرمایشی و سرمایشی، لوازم خانگی، ملزومات اداری و …)، که به صورت هوشمند کنترل می شوند را با یکدیگر در بستر اینترنت ارتباط خواهند داشت. این امر بدین معناست که به میلیاردها آدرس IP نیاز خواهیم داشت و ملزم به استفاده از IPv6 می باشیم .
برچسب: ipv6 چیست,ادرس دهی در ipv6,تفاوت ipv6 با ipv4,
نویسنده: شاهرخ
Virtualization (مجازی سازی) فرایند ایجاد یک نسخه مجازی از چیزی مانند نرم افزار، سرور، استوریج و شبکهاست. این فرایند موثرترین راه برای کاهش هزینه های دنیای فناوری اطلاعات است در حالی که در تمام سطوح کارایی و بهره وری آن را افزایش می دهد.
مزایای Virtualization
مجازی سازی می تواند کارایی، انعطاف پذیری و مقیاس پذیری دنیای فناوری اطلاعات را افزایش دهد در حالی که هزینه ها را به طور قابل توجهی کاهش می دهد. جابجایی پویاتر بارهای پردازشی، عملکرد و دسترسی به منابع بهبود یافته و عملیات هایی که به صورت خودکار انجام می شوند. این ها همه مزایایی هستند که توسط مجازی سازی، مدیریت فناوری اطلاعات را ساده تر می کنند و هزینه های راه اندازی و نگهداری را کاهش می دهند. مزایای بیشتر مجازی سازی شامل موارد زیر می شود:
- کاهش هزینه های عملیاتی
- Downtime ها را کاهش داده و یا از بین برده
- افزایش بهره وری، کارایی و پاسخگویی دنیای IT
- آماده سازی سریعتر برنامه ها و منابع
- تداوم کسب و کار و بهبود بازیابی اطلاعات
- ساده سازی مدیریت دیتا سنتر
Virtualization چگونه کار می کند؟
با توجه به محدودیت های سرور های x86، سازمان ها باید سرورهای متعددی را تهیه کنند تا سرعتشان را در سطح نیازهای پردازشی و ذخیره سازی امروزه نگه دارند، در حالی که این سرورها از تمام ظرفیت های خود استفاده نمی کنند. نتیجه ی آن ناکارآمدی و صرف هزینه های زیاد است.
Virtualization از نرم افزار استفاده می کند تا عملکرد سخت افزار را شبیه سازی کند و یک سیستم کامپیوتر مجازی بسازد. این موضوع سازمان ها را قادر می سازد که در یک سرور بیش از یک سیستم کامپیوتر مجازی بسازند (که هر کدام می توانند سیستم عامل و نرم افزار های مختلفی را داشته باشند). مزایای آن عبارت اند از مقرون به صرفه بودن و بهره وری بهتر.
Virtual Machine
سیستم کامپیوتری مجازی که به نام ماشین مجازی (VM) شناخته می شود، یک محفظه ی نگهدارنده ی نرم افزار است که می تواند یک سیستم عامل و یا برنامه هایی را داخل خود داشته باشند. ماشین های مجازی کاملا از یک دیگر مستقل هستند. قرار دادن چندین VM در یک سیستم این اجازه را می دهد که سیستم عامل ها و برنامه های مختلفی را فقط در یک سرور فیزیکی و یا یک هاست اجرا کنیم.
یک لایه نازک از نرم افزار به نام “hypervisor” ماشین های مجازی را از هاستی که روی آن نصب شده اند جدا می کند. hypervisor متناسب با نیاز هر ماشین و به صورت پویا، منابع پردازشی را به ماشین ها اختصاص می دهد.
کلمات کلیدی مربوط به Virtual Machine
ماشین های مجازی مشخصات زیر را دارند که هر کدام فواید مختلفی را ارائه می کنند.
Partitioning
- اجرا کردن سیستم عامل های مختلف روی یک سرور
- تقسیم کردن منابع سیستم بین ماشین های مجازی
Isolation
- امنیت و بروز خطا برای هر ماشین مجازی در سطح سخت افزار ایزوله است
- حفظ عملکرد ماشین ها با کنترل پیشرفته ی منابع پردازشی
Encapsulation
- حالت کلی هر ماشین مجازی در فایل هایی ذخیره می شود
- ماشین های مجازی به سادگی جابجایی فایل ها، انتقال می یابند
Hardware Independence
- آماده سازی و جابجایی ماشین های مجازی به هر سروری
انواع مجازی سازی
مجازی سازی سرور
مجازی سازی سرور این امکان را می دهد که سیستم عامل های مختلفی را روی یک سرور به صورت ماشین های مجازی با بهره وری بالا، اجرا کنیم. فواید کلیدی آن به صورت زیر است:
- کارایی بهتر
- کاهش هزینه عملیاتی
- انجام سریع کار های سنگین
- بهبود عملکرد برنامه ها
- در دسترس بودن بالای سرور
- از بین بردن پیچیدگی سرور و جلوگیری از بی مصرف ماندن سرور
مجازی سازی شبکه
مجازی سازی شبکه ساخت دوباره ی یک شبکه فیزیکی به صورت کامل و منطقی است. مجازی سازی شبکه این امکان را می دهد که برنامه ها دقیقا به همان صورت که در شبکه ی فیزیکی اجرا می شوند در یک شبکه مجازی اجرا شوند که فواید عملیاتی بهتر و استقلال سخت افزاری موجود در مجازی سازی را به همراه دارد. مجازی سازی شبکه، دستگاه ها و سرویس های شبکه را به صورت منطقی ارائه می کند (مانند سوئیچ، روتر، فایروال و vpn)
مجازی سازی دسکتاپ
استقرار دسکتاپ به عنوان یک سرویس مدیریت شده مجازی سازی دسکتاپ این امکان را می دهد که سازمان های IT در مقابل تغییر نیاز ها و فرصت های در حال ظهور سریعتر پاسخ دهند. برنامه ها و Desktopهای مجازی را می توان به سرعت در دسترس کارکنان سازمان قرار داد در حالی که مکان این کارکنان میتواند در داخل سازمان و یا اینکه دور از سازمان باشد. این کارکنان حتی می توانند از ipad و تبلت های اندرویدی خود برای دسترسی به این برنامه ها و desktopها استفاده کنند.
مجازی سازی در مقابل CLOUD COMPUTING
اگرچه مجازی سازی و Cloud Computing هر دو تکنولوژی های فوق العاده ای هستند اما نمی توان آن ها را به جای هم نام برد و استفاده کرد. مجازی سازی یک راهکار نرم افزاری است که محیط محاسبات پردازشی را از زیرساخت های فیزیکی مستقل می کند، در حالی که Cloud Computing سرویسی است که با دریافت تقاضا منابع محاسباتی به اشتراک گذاشته (مانند نرم افزار یا اطلاعات) را از طریق اینترنت در دسترس دریافت کننده ی سرویس قرار می دهد. به عنوان یک راه حل تکمیلی، سازمان ها می توانند با مجازی سازی سرور های خود شروع کنند، سپس به سمت استفاده از Cloud Computing حرکت کنند تا کارایی بهتر و سرویس بهینه تری را داشته باشند.
برچسب: مجازی سازی,انواع مجازی سازی,مجازی سازی دسکتاپ,مجازی سازی سرور,مجازی سازی شبکه,
نویسنده: شاهرخ